To jedno z najczęściej zadawanych nam pytań, a większość odpowiedzi dostępnych w internecie jest już nieaktualna.
Jeśli masz obywatelstwo kraju EOG/EFTA lub kraju nordyckiego, możesz przyjechać i szukać pracy. Prawo pobytu rejestrujesz po przyjeździe.
Jeśli nie masz takiego obywatelstwa, zwykle nie ma ogólnego zezwolenia, które pozwala najpierw przyjechać, a dopiero później znaleźć pracę. Zezwolenia na pracę są związane z konkretnym pracodawcą i zatwierdzonym stanowiskiem, więc pracodawca musi dopełnić swojej części formalności przed twoją przeprowadzką, a nie po niej.
Przez lata istniała osobna ścieżka dla osób pracujących zdalnie dla zagranicznego pracodawcy, znana jako wiza długoterminowa do pracy zdalnej. To już nieaktualne. Wraz z nową ustawą wizową (nr 37/2026) odpowiedzialność za wizy przeniesiono z Útlendingastofnun (Urzędu ds. Imigracji) do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, uchylono przepis ustawy o cudzoziemcach dotyczący wiz długoterminowych, a w jego miejsce wprowadzono przepis o zezwoleniach na pobyt krótkoterminowy. Osoby, które chcą przebywać w Islandii dłużej niż 90 dni, a cel ich pobytu nie pasuje do żadnej istniejącej kategorii zezwoleń i które nie zamierzają osiedlić się tu na stałe, składają zamiast tego wniosek o takie zezwolenie do Útlendingastofnun (Urzędu ds. Imigracji).
Co to oznacza w praktyce: jeśli strona internetowa lub agencja oferuje ci „wizę dla cyfrowych nomadów” do Islandii, sprawdź datę tej informacji. Zapytaj Útlendingastofnun (Urząd ds. Imigracji), jakie zezwolenie odpowiada dziś twojej sytuacji, i traktuj każdą ścieżkę, która nie prowadzi do osiedlenia się tutaj, jako tymczasową, bo tak określają ją przepisy.
Źródło: Urząd ds. Imigracji, „Obsługa wiz przeniesiona do Ministerstwa Spraw Zagranicznych”, 13 May 2026. Sprawdzono 7 September 2026.